“Hé Freddie, ga je nog mee”, roept Jan. Fred kijkt geërgerd op. Hij wou graag mee naar de bieb maar dat “Freddie” mocht zijn broer wel achterwege laten. “Ja, best” antwoordt Fred toch maar.
Fred, 12 jaar, maar hij voelt zich eigenlijk wel een hele kerel. Meestal wordt ie boos als ze hem Freddie noemen, zeker door zijn 8 jaar oudere broer. Vandaag laat hij die boosheid maar achterwege. Als hij nu mee kan, dan hoeft hij tenminste niet op de fiets met zijn boeken te slepen.
Wie van de Drie was net afgelopen. Dat vond Fred niet zo fantastisch maar ja, ergens anders had hij ook geen zin aan. Loeki de Leeuw begeleidde nu de reclame, straks ging Pa vast het Journaal kijken. Als ze nu opschoten dan konden ze straks misschien Starsky en Hutch kijken, als hun ouders tenminste niet James Herriot of zo wilden zien. Het werd toch tijd voor een videorecorder, maar de Video 2000 van Philips was nog knap onbetaalbaar.
Moeder keek naar buiten. Zeven uur ‘s avonds, midden november en dus pikdonker. “Zou je nu wel gaan, het lijkt wel mistig”. Jan antwoordt dat dat vast wel mee zal vallen. Z’n verlichting deed het goed, inclusief mistachterlicht en een mooi opvallende kleur auto, wat kan er nou gebeuren?
Ja, die auto. Daar is Jan toch mooi goedkoop aangekomen. Tot voor kort reed Jan in een acht jaar oude vaal witte Kadett-B . Pa is nu al aan zijn derde Kadett-C toe en nummer twee mocht Jan hebben. Kreeg de dealer voor de verandering een acht jaar oud exemplaar in te ruilen in plaats van twee jaar zoals hij van pa gewoon was. En de kleur van nummer twee is lekker hip: advocaat-geel! De stoelen en de bank zijn helaas nog wel met blote-benen-verbrandend skai overtrokken, pa zijn donkerblauwe exemplaar heeft wel stof.
Jan en Fred stappen in de auto, beide de gordel om. Rolgordels hadden ze wel al uitgevonden maar in deze Kadett zitten nog “gewone” driepuntsgordels. Fred doet de radio aan, Belfast van Boney M klonk uit de luidsprekers, even later Long Tall Ernie & the Shakers met Do You Remember.
Eenmaal onderweg begint Jan toch een beetje moeilijk te kijken. “Het is wel erg mistig” bromt hij. Sneller dan 30 tot 40 kilometer per uur gaat het niet. Na ongeveer een kilometer zien ze een paar lichten aankomen, wat een tractor blijkt. “Waarom gaat die gek niet wat verder naar rechts” schreeuwt Jan nog. Toch gaat het passeren van de tractor nog zonder problemen. Net als Fred denkt dat ze het gehad hebben voelt hij met een schok de gordel tegen zijn lichaam en drukken en dan… niks meer.
De tractor gaan ze voorbij, maar de aardappeltransporteur die er achter zit zien ze niet aankomen. Die is dan ook wel een meter breder dan de tractor, wat meteen een verklaring is waarom de bestuurder zover op de weg zit: doordat de bomen dicht op de weg staan kan hij niet anders. Het wiel van de transporteur raakt de auto op de hoek. Dat overleeft de auto niet: total loss. Maar beiden gelukkig geen lichamelijk letsel
Het frappante is dat ook ruim 30 jaar na dato die bomen nog steeds zo dicht op de weg staan. Er is wel een fietspad aan de andere kant naast gekomen
Geef een reactie