Door een recent probleempje aan mijn eigen auto vroeg ik mij af hoe het zat met terugroepacties. Daar is al veel over geschreven en wie het overkomt is vaak onderwerp van hoon of spot. Ten onrechte naar mijn mening. Immers, wie meldt dat er een probleempje is, die neemt zijn verantwoordelijkheid. Of dat nu onder druk van overheidsregels komt of angst voor schadeclaims doet daar niets aan af.
Zoekend op het web kom ik een aantal (al dan niet recente) bronnen tegen. Zo houdt het RDW tegenwoordig een register bij, maar ook Europees zijn terugroepacties (niet alleen van auto’s) terug te vinden.
Wat opvalt aan dat overzicht is dat het allemaal gaat om defecten die een risico op doden of gewonden met zich meebrengt. En dat brengt ons bij de vraag: hoe zit het eigenlijk met matige producten die geen gevaar voor de mensch opleveren?
Wel, daar is kennelijk niets voor geregeld. Sinds een paar jaar kennen we in Europa het conformiteitsbeginsel. Als een product “niet aan de eisen voldoet die je er aan mag stellen” kun je als consument vergoeding of vervanging eisen. Dat zijn echter individuele acties. Wettelijke meldplicht is er niet. Hoog tijd om dat te veranderen! Zo werkte ik in de jaren negentig bij een Renault-garage. Een radiateur van een twee jaar oude auto was doorgeroest, dat moest de koper gewoon betalen. Meer recent zijn de ervaringen die VW rijders met bepaalde TSI motoren hebben. Ieder individu moet voor zijn rechten vechten. Ik zou mij zelfs kunnen voorstellen dat het voor iedereen, ook de producenten, op termijn voordeliger is als er wel een meldplicht komt. De prioriteiten bij materiaalkeuze komen dan hoogstwaarschijnlijk wel anders te liggen.
Geef een reactie