Zaterdagmorgen. Ik rijd over de rondweg, die zwaar te lijden heeft gehad van de afgelopen vorstperiode. Het gladde asfalt heeft plaatsgemaakt voor een vervormde, verkruimelde, opgelapte rommelweg.
Strijk-en-zet. Ik moet denken aan het liedje “Vrede” met een briljante tekst van Henk Westbroek, hierin wordt het asfalt opgehemeld maar vorstbestendig asfalt hebben ze kennelijk nog niet uitgevonden. Hoe zouden ze dat eigenlijk doen in, pakweg, Noorwegen?
Iets later, onderweg naar de super, mag ik een kruising over die ze veiliger hebben gemaakt door 2x een gekunstelde uitrit-situatie te creëren. Ik hobbel de eerste situatie op, weer af, steek de voorrangsweg over, weer erop en weer eraf.
Strijk-en-zet. Dit valt niet comfortabel te nemen. Wat is dat toch, die behoefte van gemeentes om een hobbelpark van de weg te maken. Kan dat niet anders?
Boodschappen gehaald, vooraf kaartje getrokken maar betalen lukt niet bij de automaat. Ach, zegt een mede-boodschapper, kijk eens, de slagboom gaat vanzelf naar boven. We hebben een kaartje “verlaat de parkeerplaats zonder betalen”.
Strijk-en-zet. Zie een vorige blog. Sinds die blog óók al meegemaakt dat ik wèl een kaartje kon kopen maar de slagboom ook zònder kaartje omhoog ging……. Gewoon weer vooraf parkeren invoeren en een beetje goed controleren graag.
Na het ochtendritueel ga ik ’s middags nog even naar het werk. Op de inrit staat een auto, die hóórt te staan op één van de parkeervakken tien, twintig meter verder.
Strijk-en-zet. Op deze zaterdag is het eigenlijk geen probleem maar ook doordeweeks wordt op deze manier misbruik gemaakt van onze inrit. Waarom? Te lui om twintig meter te lopen!
Ik loop weer terug naar huis. Het is mooi weer en een groepjes jonge twintigers viert dat met open autoramen en luide muziek. Aanzwellend en wegstervend klinkt het tffwh-tffwh-tffwh of, afhankelijk van de voorkeur van de bestuurder, de plaatselijke piratenzender.
Strijk-en-zet. Moet ik mij hier echt aan ergeren? Leuk is anders, maar die jongelui hebben er zelf (later, veel later) het meest last van.
’s Avonds, 23:30. Bij de buren vertrekt de visite op luidruchtige wijze. Gelach, de portieren van de auto worden dichtgegooid. Ze rijden weg, toeterend.
Strijk-en-zet. Asociaal gedrag vind ik het. Op de bon er mee, buurtvredebreuk!
Zo maar een zaterdag, alleen de autogerelateerde dieptepuntjes. Maar de zon scheen en dat genot was meer waard 🙂
Geef een reactie