Ik moet me nu toch ècht wel haasten. Om drie uur heb ik die afspraak bij Van der Valk in Emmen, als het een beetje tegen zit met het verkeer ga ik dat niet redden. Het is verdorie al half twee!
Martin de Vries rijdt graag veel en hard in zijn Ford S-MAX. Als vertegenwoordiger in toiletartikelen heeft hij Nederland boven de grote rivieren als rayon.
Snel , stropdas om, koffer mee, heb ik alles? Portemonnee, mobiel, sleutels, ja, alles aan boord.
Plannen is niet Martin’s sterkste kant. Toch was dat nu wel handig geweest, de afspraak is met de inkoper voor Van der Valk.
Hoppa, alles in de auto, starten, die navigatie stel ik onderweg wel in. Wegwezen!
Buurman Jan ziet Martin gehaast in de auto stappen. Met een flinke dot gas gaat de S-MAX de straat uit. Jan kijkt hem hoofdschuddend na. Wat een aso, die lul moeten ze eigenlijk zijn rijbewijs afnemen.
De navigatie zegt aankomst vijf voor drie, dat wordt dus flink doortrappen. Bijna Borculo uit, dan kan het gas er op.
Tenminste, dat denkt Martin. Maar het is druk op de weg, inhalen is er niet bij.
Gatverdamme, ik moet er toch langs kunnen? Allejee wat een getreuzel, ze gaan amper 80 terwijl ze zat 100 kunnen.
En zo gaat dat de hele weg, op de N825 richting Lochem, vervolgens op de N346 richting Goor… Een enkele keer haalt Martin een auto in maar meteen daarna kan hij zijn snelheid weer aanpassen. Op de N34, van Hardenberg naar Coevorden, is ook dat definitief gebeurd. Niet dat Martin dáár rustiger van wordt.
Màn wat een drukte. En nou zit er maar één zo’n truttenschudder voor me en aan de andere kant is het hartstikke druk. Zit zeker weer een vrouw in, of zo’n geitenwollensokkenfiguur die zo nodig rustig aan moet doen. Nou ik zal dat karretje ’s een beetje opjagen!
Martin gaat er dicht achterhangen. Inderdaad gaat de roze-rode Cinquecento geleidelijk wat sneller. Harder dan 100 gaat het echter niet, ook al blijft Martin er de hele tijd dicht op. Na goed 25 kilometer krijgt Martin de kans er voorbij te gaan en even later, op de A37, kan Martin helemaal los.
Hèhè, eindelijk. Even wat tijd inhalen. Ik ga het geloof ik nog redden ook!
Na een paar minuten, het is bijna 3 uur, gaat de grijze Ford nog eens met piepende banden over het parkeerterrein bij Van der Valk. Haastig stapt Martin naar binnen en vraag hij naar Karel Matser, waarmee hij de afspraak heeft. Die blijkt nog niet aanwezig, Martin mag vast plaats nemen aan een van de tafels in het restaurant.
Ik ben in ieder geval op tijd! Hopen dat die Matser een beetje goed gestemd is, maken we er nog een leuke middag van. Daar komt iemand aan, zou hem dat zijn? Hm ik hoop het niet, dat gezicht staat niet echt vrolijk.
“U bent De Vries?” bromt Karel Matser. Martin slikt even maar herstelt zich snel. “Inderdaad, dan moet u de heer Matser zijn, hoe maakt u het.” De twee mannen geven elkaar een hand en gaan zitten. “Nou” zegt Jan Matser, “ik ben eigenlijk niet zo vrolijk. Er zat net de hele tijd een auto achter mij te drammen. Kom ik hier, zie ik die grijze Ford op de parkeerplaats staan! Die klootzak zwerft hier dus ook ergens rond, nou hij mag hopen dat ik hem niet tegen kom. “
Martin’s keel begint een beetje droog te worden, onder zijn overhemd voelt hij de haartjes op zijn arm opeens recht overeind staan.
Geef een reactie