Op de Autobahn… In de loop der jaren in diverse richtingen Duitsland over die wegen doorkruist. Naar Italië, naar Polen, Denemarken, maar ook voor vakantie in Duitsland zelf. Meest gedenkwaardig was echter wel het jaar 2010, toen we op weg naar Italië waren. Zondag 2 mei, redelijk op tijd vertrokken, zo nu en dan een buitje maar meestal droog. En omdat het zondag is, rijdt in Duitsland nagenoeg geen vrachtverkeer.
We hebben een aanhangwagen achter de auto. Toen ik nog in Nederland reed (en met een oud brikkie erachter) dacht ik dat 80 km/u echt wel de veilige maximum snelheid was voor aanhangwagens. Sinds we echter op vakantie in Frankrijk ondervonden dat ook 130 als veilige snelheid wordt beschouwd ben ik minder strikt in die snelheid geworden. Oké, we hebben dan ook een nieuwe Daxara met schokbrekers en torsievering, maar als het verkeer het toelaat gaat het zowel in Frankrijk als in Duitsland met aanhanger rond de 110 km/u.
Na de A31 langs de oostgrens van Nederland komen we vlakbij Bottrop via een paar andere stukjes Autobahn op de A45. Die hebben we al een heel eind kunnen volgen als we ter hoogte van Frankfurt am Main zijn. “Kijk eens, een vliegtuig” zeg ik en de ganse familie kijkt naar boven. Ik kijk snel weer op de weg, nog net op tijd om een reekalfje vanuit de middenberm te zien oversteken….
Wat ik precies gezegd heb weet ik niet meer. Misschien “Kijk uit”, alsof die ree dat kon horen. En als ie dat al kon horen, alsof het arme dier dan nog opzij had kunnen gaan. Wel had ik de tegenwoordigheid van geest om niet te hard te remmen en geen ruk aan het stuur te geven. Ondanks die schokbrekers en torsievering was dat niet goed afgelopen met de aanhangwagen. Ik wijk licht uit maar raak het dier linksvoor met de auto. Terwijl ik verder afrem zie ik in de buitenspiegel het reekalfje rondtollend, zeilend over de weg richting de middenberm. Mijn vrouw en kinderen zijn in paniek, ze weten niet wat er precies gebeurd is. Nadat ik ze dat uitgelegd heb stap ik even uit om te kijken hoe het met de auto staat. De verlichting is gelukkig nog in orde en het voorwiel kan ogenschijnlijk vrij ronddraaien. Het portier ging wel lastig los maar dat ga ik op de vluchtstrook niet verder inspecteren. Ik denk dat het reekalf dood is, maar het trekt mij ook niet om daarvoor de snelweg over te steken.
Bij de eerstvolgende afslag bekijk ik de schade verder: een afgebroken koplampsproeier, de bumper en wielkastlijst zitten er wat minder strak aan en het grootste probleem: een portier die niet helemaal meer open kan. We kunnen “gewoon” doorrijden maar gedurende de rest van de vakantie zal ik mij met de deur op een kier naar buiten moeten wurmen.
Hoe het met de juridische aspecten zit heb ik op dat moment geen idee van. Omdat het zondag is ga ik er vanuit dat ik onze verzekeringsman niet kan bereiken. Op onze verzekeringspapieren staat wel het nummer van de alarmcentrale van de ANWB in Den Haag. Als we kunnen doorrijden mag dat, maar we moeten wel de politie op de hoogte stellen. Op zoek naar een plek waar dat kan komen we uit bij Gaststätte & Hotel Schwalbennest. In mijn beste Duits, wat niet erg goed is, leg ik uit wat er gebeurd is. Via het personeel van de Gaststätte communiceer ik met de Polizei. Mijn angst dat we wellicht uren vast zitten, wachtend op de politie of op zoek naar een politiebureau blijkt gelukkig ongegrond. Nadat ze hebben vernomen waar het reekalf moet liggen mogen we zomaar verder rijden!
De volgende dag, na het ontbijt op de tussenstop, bel ik met het assurantiekantoor. Dan wordt mij duidelijk dat het nogal van belang is dat ik kan bewijzen dat het een dier is wat de schade heeft veroorzaakt. Dan kost het namelijk geen eigen risico. “Foto’s maken” krijg ik te horen. Hmm, dat hadden we beter eerder kunnen bedenken. Na de botsing hebben we nog een paar stevige regenbuien gehad, van enig dierlijk bloed is geen spoor meer. “Gelukkig” zijn in de bumper een paar scheurtjes in de lak gekomen waarin haartjes zijn achtergebleven. Ook achter de lijst rond de wielkast zitten nog wat plukjes haar die we als een echte CSI veilig stellen in een plastic zakje. Als de haartjes uit de bumper in de loop van de vakantie verdwijnen hebben we in ieder geval nog ander bewijs…
Natuurlijk baalde ik vreselijk toen het gebeurde, maar het had veel erger kunnen zijn. Een volwassen exemplaar bijvoorbeeld, die niet de bumper maar de voorruit raakte. Wat een geluk hebben we toch!
Meer zien?
De combinatie
De hoek linksvoor
Detail voorscherm
Lakscheurtje met inhoud
The evidence speaks for itself
Het slachtoffer
Geef een reactie