Gianni Bianchi leunde over het balkon van zijn appartement en keek over het Piazza de Municipio in Piedmonte San Germano. Bij de Bar Costa was het rustig, over een uurtje zou dat anders zijn, dan kwamen de stamgasten daar samen om de laatste dorpsroddels uit te wisselen. Vaak ging het ook over het werk, want driekwart van de stamgasten werkte bij de Fiat-fabriek aan de andere kant van de SS6. Ook Gianni’s vader had daar gewerkt, vanaf de opening in 1972. Gianni had hem min of meer opgevolgd toen hij daar in 1998 was komen te werken. De gesprekken over het werk hadden een sombere toon de laatste tijd. De auto’s die ze maakten (Fiat Bravo, Lancia Delta en Alfa Giulietta) waren natuurlijk de mooiste en beste ter wereld maar ze kwamen niet eens in de top 50 voor terwijl ze eigenlijk in de top tien thuishoorden. Bovendien waren die verkoopaantallen ook nog eens dalende. Zicht op wat nieuws was er niet, was er eigenlijk nooit. Moesten ze dan 100 km reizen naar Napels om Panda’s te maken, of zelfs 140 km naar Melfi, voor Punto’s?
Gianni draaide zich om en liep naar binnen. Zijn egaa Benedetta had de pasta-omeletten al op de borden gelegd, met een glas rode wijn erbij. Zwijgend begonnen ze aan het gerecht. Hoewel het heerlijk was, kon het Gianni’s aandacht nauwelijks afleiden van de zorgen die hij had over de drukte in de fabriek…
Gabriele Schultze parkeerde haar Astra voor hun huis aan de Schattbachstraße. Ze keek naar de mooie vrijstaande woning die zij en haar man Herbert hadden kunnen kopen. Ondanks dat ze ieder keer weer genoot van de aanblik knaagde de laatste tijd wat minder fijne gevoelens aan dat plezier. Haar werk had ze bij de Opel fabriek in Bochum. Na de chaos in 2009, waarbij de “heren” van General Motors met hun blufpoker ongetwijfeld alle krediet bij de Duitse regering verloren hadden, waren de Amerikanen druk aan het bezuinigen gegaan. Nu, een paar jaar later, was het kennelijk nog niet genoeg. Er werd zelfs over nagedacht de fabriek in Bochum, háár fabriek, te sluiten! Gabriele had zich vaak afgevraagd of het niet beter was geweest dat Magna Opel had overgenomen. Ze was niet in de positie om het echt goed te kunnen beoordelen, maar ze had wel het idee dat de Duitse regering zich dan meer voor Opel zou inzetten. Maar goed, dat was toen en dit is nu: topman Starcke was plotseling opgestapt en er werd samengewerkt met Peugeot. De lamme helpt de blinde, van de regen in de drup, ze wist niet wat ze er van moest denken. Vrolijk werd je er niet van. Als GM nu maar toestond dat uitgebreid kon worden naar Oost Europa en Rusland, dan had je tenminste zicht op groei. Maar nee, dat deed GM liever met Chevrolet…
Gabriele hing haar jas aan de kapstok. Herbert was kennelijk eerder thuisgekomen, ze kon al ruiken wat hij gemaakt had: Schlachtplatte, een schotel van varkensvlees en zuurkool. Haar lievelingskostje, misschien kon ze heel even haar zorgen vergeten…
Bertrand Dubois was zoals gewoonlijk op z’n fiets naar huis gegaan. Hij woonde aan de Rue Youri Gagarine in Sevran, een gemeente naast Aulnay-sous-Bois. Het appartement, op de hoek met de Rue Alexei Leonov, zag er nogal vervallen uit. Op de trap buiten was een bank neergezet. Die moest waarschijnlijk met het grof vuil mee, maar dat was pas volgende week. De aanblik van de bank maakte Bertrand nog mismoediger dan hij al was. Al lange tijd gingen er geruchten, het ging niet goed met zijn werkgever PSA. Nu hoopten de werknemers natuurlijk dat een andere fabriek het slachtoffer zou worden, maar ach, ze wisten wel beter: Aulnay was een Citroën-fabriek, net als Rennes dat oorspronkelijk ook was. En de directie deed toch liever iets wat de familie Peugeot minder als een persoonlijk verlies zou ervaren nietwaar? Vanmorgen hadden ze te horen gekregen dat de fabriek waar hij werkte, Aulnay, in 2014 zou sluiten en in Rennes ging vielen 1.400 ontslagen! Hij had zich net gesetteld en nu dìt weer. Wat was dit toch voor ellendige wereld waar hij 26 jaar geleden op de wereld gezet was!
Na hun studie was hij samen met zijn jeugdliefde Aimee van Chauny in Noord Frankrijk naar Parijs getrokken. Hij kwam binnen in het appartement op de tweede verdieping. Aimee zag hoe z’n stemming was en nam hem in haar armen. Minutenlang stonden ze zo, Aimee fluisterde is zijn oor “Het zal goed komen, maak je maar geen zorgen…”
Naschrift 10 januari 2026:
Het thema van de blogcontest was “zorgen”, die zorgen waren er zeker bij NedCar in Born. Maar ook bij andere autofabrieken in Europa was het geen hosannah. Dat ik voor dit verhaal nu net drie fabrikanten heb uitgekozen die tegenwoordig onderdeel zijn van Stellantis, tja…
Meer achtergrond:
VRT: Opel-fabriek Antwerpen sluit
Bloomberg: Fiat May Close Second Italian Auto Factory on European Slump
De Tijd: Sluiting autofabriek bespaart PSA 108 miljoen per jaar
BNN Vara: Mitsubishi sluit Nederlandse autofabriek NedCar
Geef een reactie