Lieselore opent haar ogen. De schrale septemberzon schijnt door het slaapkamerraam en voelt behagelijk op haar gezicht. Langzaam dringt het tot Lieselore door dat er iets niet klopt. Ze kijkt opzij, op de wekker, en schrikt zich het apelazarus, het is al 11 uur! Vanavond om 6 uur moet ze in Wiesbaden zijn dus ze mòet de boot van 12 uur halen. Snel stapt ze uit bed, dat wil zeggen, voor haar doen. Haar gewrichten gaan niet zo snel als ze zou willen. Met haar benen buiten bed merkt ze dat het wèl september is, warmer dan 13 graden is het niet in de slaapkamer. Ze schiet haar sloffen aan en tast naar haar bril. Die ligt niet voor niets op haar nachtkastje, ze heeft min-8.
Ze gaat naar de badkamer en wast zich snel. Gelukkig heeft ze het grootste deel van de koffer al gepakt, die kan ze zo in de auto zetten. Bij het aanrecht smeert ze haar broodje, daar kan ze ook altijd van het uitzicht genieten. Vanaf haar huisje kan ze mooi de vuurtoren zien. De laatste tijd heeft ze daar overigens wat moeite mee, ze poetst dan nog eens haar bril maar het zicht lijkt er niet echt beter van te worden.
Even neemt ze de tijd om haar dag te overdenken. Straks op de boot heeft ze daar wel meer tijd voor, die tocht duurt anderhalf uur. Vervolgens heeft ze nog een rit van vierenhalf uur voor de boeg. Gelukkig heeft ze daar een fijne auto voor: een smart forfour 1.5. Haar zoon Andreas had haar bedenkelijk aangekeken toen ze de auto kocht, 8 jaar geleden al weer. “Dat is toch geen auto voor een vrouw van 64”. Toch had hij het kunnen weten, ze ruilde een Renault Megane Coupe uit 1995 in. Morgen gaat Andreas trouwen, voor de tweede keer weliswaar, maar toch gaf hij een groot feest en Mutti mag natuurlijk niet ontbreken. Voor de tweede keer die ochtend besefte ze met een schok hoe laat het is, ze moet nu toch echt opschieten! Snel ruimt Lieselore het aanrecht op, dan moet ze haar koffer nog in de auto zetten. Makkelijk gaat dat niet: de koffer heeft wieltjes maar dat is alleen ìn huis een uitkomst, daarbuiten maar half. Met enige moeite tilt ze toch de koffer in de kofferbak. Doordat ze de achterbank ver naar achteren heeft geschoven ligt die overigens wel mooi klem.
Nadat ze nogmaals heeft gecontroleerd of alle lichten uit en ramen dicht zijn stapt ze in de auto en rijdt, met een dot gas, weg richting de haven. Hoe laat is het eigenlijk? Scheisse, schon 11:56! Ze neemt een stoeprandje terwijl haar buurman haar hoofdschuddend nakijkt. Het lijkt wel of die Duitse dame steeds slordiger rijdt!
Bij Lieselore begint de bloeddruk inmiddels steeds verder te stijgen. Met een rood hoofd, ietwat vooruit zittend, scheurt ze over de Willem de Vlaminghweg. Bij de kruising met de Lutinelaan heeft ze de afstand kennelijk verkeerd ingeschat: ze gaat hard op de rem maar schiet toch een eindje door, de stoep op. Zenuwachtig schakelt ze in de achteruit, de bak protesteert krakend. De eerste versnelling vinden gaat haar beter af en de Smart schiet vooruit. In de verte kan ze de contouren van de veerboot al zien, het is ook amper 150 meter. Langs de fietsverhuur, maar daar moet ze nog wel een bocht maken, waarbij ze rakelings langs de paaltjes op de stoep scheert. Triomf maakt zich van Lieselore meester, ze heeft het gehaald! Nog wel even gas bij, wat staat die man daar nou te zwaaien. Even is haar aandacht afgeleid, dan kijkt ze weer naar voren. Wat is dat nu, is de laadklep van de veerboot al dicht?? En de boot lijkt verder weg te liggen dan anders hoe kan dat..
In een fractie van een seconde wordt het Lieselore duidelijk dat ze een verschrikkelijk fout heeft begaan. De veerboot is al weg en zij zal in het water terecht komen! Gelukkig kan ze zwemmen, maar wat zonde van de auto. De Smart duikt met de neus naar beneden en het wordt Lieselore even zwart voor ogen. Dan herpakt ze zich maar ze heeft het wel heel benauwd. Dat is niet zo gek want ze zit helemaal onder water. En wat is het donker, ze kan geen hand voor ogen zien. Ze worstelt om van haar gordel los te komen en plotseling lijkt alles heel makkelijk te gaan. Ze glijdt onder de gordel vandaan, gelukkig werken de elektrische ramen nog, waardoor ze zo naar buiten kan zwemmen. Zonder problemen zwemt ze naar de kade en klimt naar boven. “Wat gek, het is helemaal niet koud” denkt ze nog. Dan kijkt ze om zich heen, wat een drukte! Gut, een kraanwagen is al bezig haar auto naar boven te takelen, die was er snel bij. Dan gaat voor het laatst die dag een schok door haar heen. Vastgeklemd in de auto ziet ze haarzelf, ze weet nu hoe laat het is: te laat zal ze nooit meer zijn.
Geef een reactie